Japonya’nın dağ tapınaklarında yedi yüz yıldır etsiz bir mutfak yaşıyor. Adı shōjin ryōri 精進料理; shōjin, adanmışlık ve gayret demektir. Zen keşişleri için yemek pişirmek meditasyondan sayılır; tapınaklarda mutfak sorumlusu olan tenzo, en saygın görevlerden birini taşır. Bu mutfağın kuralı basit söylenir, zor yaşanır: sebzeye, en değerli balığa gösterdiğin saygıyı göstereceksin.

Kurallar sayıyla anlatılır. Bir tabakta beş renk aranır: yeşil, kırmızı, sarı, beyaz, siyah. Beş tat aranır ve beş pişirme yöntemi. Turbun kesimi, kabağın pişme süresi, tofunun sıcaklığı; hiçbiri rastlantıya bırakılmaz. Amaç gösteriş değildir; gözün de damak kadar doyması gerektiğine dair eski bir inançtır.

Vejetaryen bowl’umuz bu disiplinin serbest bir yorumudur: sıcak pirincin üzerinde mevsim sebzeleri, avokadonun kreması, susamın derinliği, turşunun neşesi. Et yok; eksiklik de yok.

Keşişlerin yüzyıllar önce vardığı sonucu tabakta bulursunuz: özenle hazırlanan sebze, kimseyi hiçbir şeye özletmez.