Kızarmış balığın Avrupa’daki hikayesi bir sürgünle başlar. On altıncı yüzyılda Engizisyon’dan kaçan Sefarad Yahudileri, İber Yarımadası’ndan ayrılırken yanlarına taşınabilir ne varsa aldılar; buna mutfakları da dahildi. Pescado frito dedikleri unlanmış, kızarmış balık, onlarla birlikte Britanya kıyılarına ulaştı. Bu balığın cuma günleri kızartılmasının bir nedeni vardı: Şabat günü ateş yakmak yasaktı ve soğuk kızarmış balık, ertesi gün de lezzetini korurdu.

Üç yüzyıl sonra bu tarif, Londra’nın doğusunda patatesle tanıştı. Kayıtlara göre balık ile kızarmış patatesi aynı dükkânda ilk satan kişi, 1860 dolaylarında Bow semtinde küçük bir dükkân açan genç bir göçmendi: Joseph Malin. O dükkândan doğan ikili, bugün İngiltere denince akla gelen ilk yemek oldu.

Aynı ikili her denizde başka bir aksanla konuşur. Akdeniz onu zeytinyağı ve limonla söyler; Japonya, buz gibi soğuk tutulmuş incecik bir hamurla.

Bizim tabağımız bu uzun yolculuğun Antalya durağıdır: günün taze balığı çıtır bir kabuk içinde, yanında fırınlanmış körpe patatesler. Beş yüz yıllık bir göç hikayesi, denize karşı bir masada nefes alıyor.