Japon mutfağının yazılı olmayan kurallarından biri şudur: bir lokmada dokular konuşmalı ama bağırmamalı. Avokado ebi maki, bu kuralın ders kitabı örneğidir.

Karides diridir; ısırığa bir an direnir, sonra tatlılıkla teslim olur. Avokado hiç direnmez; kremsi yumuşaklığı damağa anında yayılır. Biri diri, öteki akışkan; ikisinin arasındaki köprüyü tane tane pirinç ve norinin çıtırtısı kurar. Dört ses, tek akort.

Karides bu ruloya kendi uğuruyla gelir. Japoncası ebi, kanjiyle 海老 yazılır: denizin yaşlı adamı. Kıvrık bel, uzun bıyık; bu görüntü Japonya’da uzun ömrün simgesidir ve karides, yeni yıl sofrası osechi’nin baş köşesinde oturur. Avokado ise Japonların ormanın tereyağı dediği meyvedir; uğuru yoktur ama dokusu ikna edicidir.

Sekiz dilim; her birinde bahçenin ve denizin el sıkışması, üstüne bir de iyi dilek. Küçük lokmalar bazen büyük tabaklardan cömerttir.